A visual dialogue in the public domain of Albania between Austrian and Albanian artists,

July 2 to July 12, 2004, Tirana, Albania.

The workshop was supported by cultural Foundation KulturKontakt of Austria.The project"A piece of world in my city" is a project that will foster collaboration between Austrian and Albanian artists and is organised by Eleni Laperi, director of Cultural Center Lindart in Tirana and Claudia-Maria Luenig, artist and curator from Vienna.
This project allows Albanian artists to work with other artists, in this case Austrian artists, to build a cultural
debate, exchange ideas in the field of the visual arts and work together. This project is the first of four planned
projects where artists will establish a dialogue in the public domain of Albania. The city environment, public
space, strategic places within the streets and buildings of Tirana, are those points which initiate innovative
approaches to contemporary art practice, the public audience and the urban environment by creating
opportunities for international arts dialogue.
The Albanian people will be able to be part of a global exchange, inserted into the public domain of not only
Tirana but the whole country, in the streets, the existing architecture, the environment, accessible to all, allowing contact, communication and exchange with foreign cultures, the people and their social and national constructs.Artists & projects:

Fokus
Dagmar Hoess, Austri
Seri, miks media, 2004Gjatë udhëtimeve të mija nëpër botë, shpesh kam takuar udhëtarë të ndryshëm. Po në vend që të ndjeheshin më afër kulturës dhe zakoneve të vendasve, ata udhëtarët kërkonin vetëm ato gjëra që ata tashmë i njihnin: ushqimin, rehatinë dhe klimën, çdo gjë e kërkonin si në vendin e tyre.
Fokus-i luan me këto vëzhgime në një mënyrë ironike: edhe unë kërkoj kombinimet e shiritave kuq-bardhë-kuq
të flamurit të Austrisë nëpër skenat e jetës së përditshme të Tiranës.

Focus
Dagmar Hoess, Austria
Series, mixed media, 2004During my travels in different parts of the world l often meet other travelers. But instead of getting closer to the culture and behavior of the local people, travelers are just seeking for what they already knoë: the food, the comfort and the climate, everything like it is at home.
Focus plays with these observations in an ironic way: finding the red-white-red colour combination or stripes of the Austrian flag in everyday sceneries in Tirana.

Around the world
Dagmar Hoess, Austria
Series, mixed media, 2004When l was walking through Tirana for the first time, l was amazed by the numbers of restaurants or bars with names of cities from all over the world.
For me, it seems like a compensation of the impossibility of traveling, so to bring the world into Tirana.
Again an ironic position with references to each other.

Rreth botës
Dagmar Hoess, Austria
Series, mixed media, 2004Duke ecur nëpër Tiranë për herën e parë, u habita nga numri i madh i restauranteve apo bareve me emra të qyteteve nga e gjithë bota.
Duke sjellë gjithë botën në Tiranë mua m’u duk si kompesimi i pamundësisë për të udhëtuar.
Përsëri një qëndrim ironic ndaj njeri tjetrit.

Absent
Claudia-Maria Luenig, Austria
Series of 5
Photographs, transparent foils, wax cloth, silk trimming, hand stitching, 2004Two generations represented by the photographic image meet. The first one, the older one, shown from the back mostly, is randomly picked from the crowd in Tirana’s streets.
The other, the young one, is identified via window display dummies.
The point of meeting – visually and contextually – is the gap between content ness/tradition and desire/consume.
The gap is presence.

Mungesë
Claudia-Maria Luenig, Austri
Seri me 5 pjesë
Fotografi, fletë transparente, copë e gomuar, zbukurime mëndafshti, qepje me dorë, 2004Dy breza të pasqyruara prej fotografive, takohen. I pari, më i vjetri, i parë sidomos nga shpina, është kapur
rastësisht nëpër turmë në rrugët e Tiranës.
Tjetri, brezi i ri është identifikuar nëpërmjet kukullave të vitrinave.
Pika e takimit – pamore dhe kontekstuale- është distanca ndërmjet përmbajtjes/traditës dhe dëshirës/konsumit.
Distanca midis është qenie.

Tirana Wonderland
Petra Buchegger , Austria
12 part series, mixed media, 2004My works resemble parts of Tirana; each part is like a page of a picture book.
Various images like people on the street, buildings, graffiti, signs, shop fronts… are combined into small stories through the cut out – passé partout- technique.
Visual collages like Magic World, Bunnies Power, Fitness, Ego Ego, Femme Fatale, Albisex, form the complete story of Tirana Wonderland.
In Magic World for example the woman in the middle of the picture mosaique of the National Gallery becomes the empress of a magic fantastic world. She symbolizes female strength, determination and courage.
While in Ego Ego the statue of liberty surrounded by an arch of roses- with the text of university, shkolle,
library- and a young woman walking determinately in forceful steps question the possibility education can offer.

Tirana - Vendi i mrekullive
Petra Buchegger , Austri
12 pjesë nga seria, miks media, 2004Punët e mija bashkojnë pjesë të Tiranës: secila pjesë është si një faqe libri me ilustrime.
Pamje të ndryshme, si njerëz në rrugë, godina, graffiti, shenja, vitrina dyqanesh… janë kombinuar në historitë
vogla me anë të teknikës së prerjeve dhe paspartimeve.
Kolazhe vizuale, si Magic World, Bunnies Power, Fitness, Ego Ego, Femme Fatale, Albisex, formojnë historinë e plotë të Tirana Wonderland- Tirana Vendi i mrekullive.
Në Magic World (Bota Magjike) për shembull, gruaja në mes të mozaikut të Muzeut Historik Kombëtar Bëhet
perandore e një bote magjike fantastike. Ajo simbolizon forcën femërore, vendosmërinë dhe kurajon.
Ndërsa Ego Ego statuja e Lirisë, e rrethuar nga një hark me trëndafila – me tekstet universiteti, shkolla,
librari - dhe një grua e re që ngjit shkallët me vendosmëri vë në diskutim mundësinë që shkollimi mund të të japë.

New ID.
Fred Misik, Austria
Installation, 2004While exploring Tirana I walked through the streets looking for things that were lying on the ground, thrown away, things stumbled across.
At first glance these objects or traces looked like discarded object, garbage even – but when getting closer with the camera, each had a story to tell.
This installation captures the relationship between thrown away objects from a consumer society and their role as objects with an own story behind. Via a photo of the captured objects inside an identity cardholder I create new identities. Each visitor may take one card, a new ID., while leaving an old identity behind.

Identitet i ri
Fred Misik, Austri
Instalacion, 2004Duke ecur nëpër rrugë e Tiranës e duke parë sendet që dergjeshin përtokë, të hedhura, gjërat më bëheshin lëmsh.
Në vështrim të parë ata sende apo gjurmë dukeshin si gjëra të hedhura, madje si plehra, po kur u afroheshe me objektivin e aparatit, secili kishte një histori për të të treguar.
Ky instalacion përmbledh marrëdhënien ndërmjet sendeve të hedhura nga një shoqëri konsumi dhe rolin që ata
kanë si sende me histori më vete. Me anë të një fotografie të një objekti, në vend të një identiteti unë krijova
identitete të reja. Secili prej vizitorëve mund të marrë një kartë identiteti të ri, ndërkohë që në vend të saj do të
lërë identitetin e tij të vjetër.

"Identiteti" i targave.
Xheneta Kadillari, Shqipëri
Instalacion, 2004Duke kërkuar targat e Shkodrës, qytetit tim, nëpër rrugët e Shqipërisë, unë fiksova shumë targa të rretheve të ndryshme.
Në rrugët e Tiranës, psh., unë me vështirësi munda të gjej dy targa Sh. Duke kërkuar kështu targat Sh gjatë
rrugës unë gjeta targa luksi, targa me ngjyra të ndryshme sipas funksioneve të shërbimit, targa të mbuluara me
llaç, si dhe shpesh u gjenda mes kaosit të targave.
Unë jam ende në kërkim të targave të Sh.

Number plates ‘Identity’
Xheneta Kadillari, Albania
Installation, 2004Looking for the number plates of Shkodra, my city, through the road of Albania, i fixed so many number plates of the other cities.
It was hard for me to find number plates of SH through the Tirana roads: only two.
Instead I found hardly luxuries number plates, number plates of different colors, depending of the function of the
car owner, number plates covered from mud….But the most interesting thing was that I found myself in the middle of the number plates chaos.
I am still looking for number plates of Shkodra.

Autobuzi i mëngjezit
Elsa Martini, Shqipëri
Video, fotografi, 2004Mirësevini në autobuzin tim të mëngjesit..
Çdo ditë dal e armatosur me gjithë artilerinë time (kur jam në humor të mirë e mbaj me vete), për të përballuar
ditën time.
Pres në stacion, marr autobusin tim të mëngjesit dhe kur zbres jam krenare për betejën time të parë, që deri tani e kam fituar.
Sot ishte një ditë pa fat. Gjithçka ishte normale.

Welcome in my morning bus
Elsa Martini, Albania
Video, photography, 2004Welcome in my morning bus.
Every day I go out armed with my ‘artillery’. If I am in a good mood I take it with me to comfort my day.
Waiting at my station, taking my morning bus and when I stop my travels, I am proud of my first battle, which up till now I have always won.
Today was an unlucky day, traveling was so normal.

Tirana map of viewless memories by memoryPROJECTS
Eva Brunner-Szabo / Gert TschoeglmemoryPROJECTS is a museum without a fixed space but invades public spaces. memoryPROJECTS implies
the tasks of a normal museum: finding/collecting, preserving/archiving, presenting/imparting. In the case of Tirana map of viewless memories it deals with memories concerning public spaces. Remembrances and memories of the spectators are triggered by an artistic intervention.
When we visited the National Historical Museum in Tirana in June of 2004 we passed also a large room dedicated to more than 5.000 people who were killed during the dictatorship after the liberation of Albania in 1944. The museum shop offered only one book about Tirana published in 1990. As strangers we had been aware that most of the public spaces and places shown in the book lost their functions or got new functions during the last 13 years. We started to find traces of the history, which had been left in people’s memories and in the public space.

Tirana, harta e kujtimeve pa pamje Nga projekti Kujtime
Eva Brunner-Szabo / Gert TschoeglmemoryPROJECTS është një muze pa vend të caktuar, por që pushton hapësira. memoryPROJECTS përdor mënyrat e një muzeu të zakonshëm: gjen/ koleksionon, ruan/arkivon, prezanton/ kumton. Në rastin e hartës së Tirana një hartë e kujtimeve pa pamje merremi me kujtimet që kanë të bëjnë me hapësirat publike. Kujtimet e spektatorëve janë shtytur nga ndërhyrja artistike.
Kur vizituam Muzeun Historik Kombëtar në Tiranë në qershor 2004, pamë një sallë të madhe të dedikuar 5000
njerëzve të vrarë prej diktaturës pas çlirimit të Shqipërisë më 1944. Dyqani i muzeut kishte vetëm një libër
kushtuar Tiranës. Si të huaj që ishim ne kuptuam se mjaft prej hapësirave publike të shënuara në hartë kishin
humbur rolin e tyre të mëparshëm, apo kishin tani pas 13 vitesh, një funksion të ri. Ne nisëm të gjenim gjurmët e historisë, të lëna në kujtesën e njerëzve dhe në vendin publik.

Oazi im
Vilma Verteniku, Shqipëri
Fotografi, 2004Kërkoj të gjej pak hapësirë,që të ketë shesh të gjelbëruar, vetëm ndërtesa të bukura, rrugë ku nuk ka kundërmim gazi makinash, apo erë rrobash të përdorura.
Atje ku ecin këmbë me këpucë të lustruara dua të kem shtëoinë time.

My oasis
Vilma Verteniku, Albania
Photo collage, 2004I am searching for a little place with rich green grass and flowers, where i could have a pretty house in a street without any cars and shells.
Where people are dressed nicely and wear elegant and shiny shoes.

Nuk më duhet identiteti
Ermal Koci, Shqipëri
Fotografi, 2004Që në fillim të jetës së tij njeriu identifikohet me numra. Sepse numri është e vetmja gjë që njeriu pranon për veten e tij si mjet identifikimi të plotë.
Po a mund të identifikohemi vërtet në këtë mënyrë?
Ajo që qëndron pas numrave nuk mund të identifikohet plotësisht. Dhe të porsalindurit e shprehin shumë qartë
këtë. Bezdisja dhe indiferenca që ata kanë ndaj numrit që u vihet sapo lindin, e bën numrin një mjet të pavlerë
identifikimi, të paktën për vetë ata. Dhe pastërtia e këtyre fëmijëve na e bën dhe më të neveritshëm formalitetin e botës ku jetojmë.

I don’t need identity
Ermal Koci, Albania
Photos, 2004From the start of his own life the human being is identified by a number. Because the number is the only way human accept personal identification. But should we be identified in this way?
Numbers and humans are not necessarily represented equally. A new-born baby is the very expression of this
fact. His indifference in front of number people put him in his wrist, make the number a futile mean of
identification, almost for the baby. They are pure creatures and make more evident the pollution of the world we
live in.

Ballafaqim
Fatmir Dardha, Shqipëri
Foto, tekstile, 2004Ajo që dua të paraqes në punën time është ballafaqimi i dy kulturave në fushën e tekstileve: kostumet tona tradicionale dhe tekstilet që përdoren për veshjet e sotme.
Në se për të parat dimë që endeshin prej mjeshtrave tanë, me motive të krijuara prej vetë tyre dhe u rezisojnë
viteve, tekstilet e sotme nuk dihet nga vijnë, kush i projekton motivet e tyre dhe vdesin shpejt, sepse janë mall
vetëm për konsum.
Duke i vënë përkrah njera tjetrës fotografitë e kostumeve të vyera të traditës sonë dhe shiritat e tekstileve të reja anonime, dëshiroj të tërheq vëmendjen për të ruajtur vlerat tona.

Confrontation
Fatmir Dardha, Albania
Photos, textiles, 2004Confrontation between two cultural backgrounds in the filed of textile activity of man: the traditional hand made wears and industrial textiles that we use to prepare our actually everyday wear. For our traditional hand made wears we know how they were produced, where, we know the origin of the broderies; from the industrial productions we know only that they are made to be used for a very short period.
Confrontation of the two ways of producing wears is an effort for promoting values.

Pa titull
Enkelejda Limani, Shqipëri
Fotografi, 2004 Janë vetëm artistë, të cilët po luajnë me këmbë në tokë.

Untitled
Enkelejda Limani, Albania
Photos, 2004They are only artists, keepings one’s feet.